Odkrycie dnia: tęsknota będzie zawsze. Niezależnie od tego, jak dobry i ciepły związek znajdziemy, nieważne jak dobre rozwiązania przydarzą się nam w życiu, bez względu na to, czego uda nam się nauczyć i co zrozumieć, tęsknota będzie zawsze. Możemy ją zabijać przygodnym flirtem, nadmiarem pracy, zbyt hulaszczym trybem życia - cokolwiek zrobimy, ona będzie. I ta świadomość, wiedza o jej nieuchronności, jest zaiste wyzwalająca. To nic złego, tęsknota za nieokreślonym to rama, w którą oprawione jest nasze człowieczeństwo. To normalne, to dobre - tak jak ta wiosna.

Jest dobrze, och, jak jest dobrze. Wcale nie jest łatwo, czasami aż nawet nieprzyjemnie do przykrycia twarzy poduszką, ale jest dobrze. Ciepło. Miękko. Uważnie.

Czasami rzeczy, których szukaliśmy okazują się leżec w szufladzie, za którą nie dalibyśmy nawet funta kłaków. Rzeczy, o których myśleliśmy, że nia mamy do nich prawa, że się nie ziszczą, bo się nie da, jakoś się odkręcają i oto znajdujemy siebie przy stole z kubkiem porannej kawy klikając sobie w bzdurne niusy o świecie, a ktoś przynosi nam angielskie śniadanie.

Nie mieliśmy do siebie prawa. Przyszło i zmieniło prawo. Poczucie, że daje się coś dobrego, to cudowna boja w życiu.

A banał zyskuje na blasku, gdy się do niego dojdzie samemu. Też banalne.

Uczę się płakać po stracie. Dopiero teraz się uczę - gdy minęło tyle czasu, gdy opadła mgła, gdy nareszcie tylko stoję i patrzę nie próbując się biczować, nawet nie próbując już zrozumieć. Opłakuję stratę jednej z najpiękniejszych rzeczy, które przytrafiły mi się w życiu, tego ciepła, tego miękkiego spokoju, który przyszedł niespodziewanie i został, miał zostać na zawsze. I przeklinam to swoje dziurawe serce, to serce jak rzeszoto, które nie umie zatrzymać nawet największego złotego samorodka. Pewnie, że się winię. Ale wciąż nie wiem, co mogłam zrobić, żeby posłać tę rzekę inną drogą. To mnie przeraża.

Pocieszam się myślą, że jednak, choć dziurawe, jednak mam serce. Czy ja na pewno mam serce?

Więc leżę, wydmuchuję dym pod sam sufit, a z nim cały ten cholerny spazm, opłakuję piękną miłość, której nie umiałam w sobie ocalić, a łzy ściekają mi po zakrętach małżowin. W brzuchu mam żwir.  

Kiedyś Cię znajdę. Znajdę Cię.

Sekundo, w której drgnę

Minuto, która zetniesz mnie lodem

Godzino, która wybije

Dniu bez popołudnia

Nocy, która nie przejdziesz w dzień

Tygodniu, który zaczniesz się w środę

Miesiącu bez nowiu

Kwartale, który nie będziesz czwartą częścią

Roku, który okażesz się przystępnie nieprzystępny

Dekado o trzynastu lipcach

Wieku, który będziesz srebrno-złoty

Millenium bez jubileuszu

Ta chwilo

Kiedyś Cię znajdę. Jestem coraz bliżej, wiem.

Na śniadanie: niegaszone wapno z jajkiem.

Na lunch: wapno z wasabi.

Na podwieczorek: niegaszone wapno z kremem.

Na kolację: wapno z wódką.

Mniam, mniam... Chyba jednak nie wapnieję.

I tak October rust przeszedł w November rain. I jak zwykle znów nie zdążyłam się obejrzeć przez ramię. Czas strasznie biegnie, a ja w nim stoję po kostki, po kolana, po uda. Ostatnio nie daje mi spokoju konstatacja, że kiedy dziwujemy się, iż los się ludziom układa czasami tak dziwnie, taki meandrami, takimi opłotkami, nigdy nie myślimy o tym, że nasze własne życie też może okazać się takie dziwaczne. Znów jestem tam, gdzie już byłam - pośrodku mętliku z dzika ochotą, by siebie rozdmuchać na wszystkie świata strony i może nigdy nie odzielić ziaren od plew, może nigdy niczego nie zasiać, nie zostawić po sobie żadnych korzeni. Rozdać siebie naookoło i nic nie zostawić na zapas, bo po co? Zima, nawet jeśli i tym razem przyjdzie, minie, a przecież tak łatwo jest przeżyć, przetrwać nawet najgorsze.