Jest dobrze, och, jak jest dobrze. Wcale nie jest łatwo, czasami aż nawet nieprzyjemnie do przykrycia twarzy poduszką, ale jest dobrze. Ciepło. Miękko. Uważnie.

Czasami rzeczy, których szukaliśmy okazują się leżec w szufladzie, za którą nie dalibyśmy nawet funta kłaków. Rzeczy, o których myśleliśmy, że nia mamy do nich prawa, że się nie ziszczą, bo się nie da, jakoś się odkręcają i oto znajdujemy siebie przy stole z kubkiem porannej kawy klikając sobie w bzdurne niusy o świecie, a ktoś przynosi nam angielskie śniadanie.

Nie mieliśmy do siebie prawa. Przyszło i zmieniło prawo. Poczucie, że daje się coś dobrego, to cudowna boja w życiu.

A banał zyskuje na blasku, gdy się do niego dojdzie samemu. Też banalne.